Wat is het verschil tussen een tweedelijns praktijk en een eerstelijns praktijk?

In de lichamelijke gezondheidszorg wordt verschil gemaakt tussen enerzijds de huisartsen en anderzijds de medisch specialisten. De eerste groep behoort tot de eerste lijn, de tweede tot de tweede lijn. Bij eerstelijnszorg kunt u snel terecht en onderzoek en behandeling nemen slechts korte tijd in beslag. In de tweedelijnszorg zijn intensievere, meer gespecialiseerde en indien nodig langdurigere diagnostiek en behandeling mogelijk.

Dit onderscheid bestaat ook voor psychologenpraktijken. In een eerstelijns praktijk worden problemen onderzocht en behandeld die niet al te complex zijn. Tot en met 2011 werden maximaal acht zittingen vergoed; met ingang van januari 2012 zijn dit er nog maar vijf.

In een tweedelijns praktijk wordt hulp geboden voor meer complexe problemen. De diagnostiek en behandeling hebben een specialistisch karakter. De behandelaar moet zich houden aan strikte regels en moet behandelingen toepassen waarvan aangetoond is dat ze efficiënt en effectief zijn. Deze behandelingen kunnen langduriger zijn. De behandelaar werkt met een zogenaamde diagnose-behandelcombinatie (DBC), zoals dat ook gebeurt in ziekenhuizen.

In een DBC wordt eerst een diagnose gesteld; vervolgens wordt die behandeling aangeboden die op basis van landelijke richtlijnen gezien wordt als het meest effectief en efficiënt. Aan deze diagnose-behandelcombinatie zijn vaste tarieven gekoppeld.